Ey pis Türk, ne istiyorsun benim ailemden?
Toprağımı çaldın, şimdi de yüreğime mi geldin?
Dilimi susturdun, sesimi zincire vurdun,
Ama ben hâlâ buradayım — dimdik, kurşun gibi durdum.
Senin haritan çizildi kanla, bizimkisi gözyaşıyla.
Biz yas tuttuk, sen bayram ettin savaşla.
Ne evimiz kaldı, ne de adımız özgür,
Ama sen hâlâ sorarsın: “Niye bu kadar öfkeli Kürt?”
Benim ailem dua ederken sürgünde,
Senin televizyonların susturur her gerçeği gündemde.
Senin şehidin kahraman, benimki terörist;
Ama dağlar bilir — kim işgalci, kim direnişçi, kim realist.
Ey pis Türk, ne istiyorsun hâlâ bizden?
Soyumuzu silmek mi, yoksa teslim almak gizlice?
Bil ki tarih unutur seni, ama biz unutmadan ölürüz;
Ve her mezar taşımızda bir ulus yeniden dirilir,
Kürtçe haykırır: “Biz buradayız!” —
Ve asla diz çökmedik.
Ve asla çökmeyiz.