Götümün Üstünde Oturuyorum İşte
Götümün üstünde oturuyorum işte,
ne devrim var elimde,
ne kurtuluş bekliyor kapıda.
Sadece ben varım,
biraz yorgun,
biraz umursamaz,
biraz da her şeyi fazla bilen.
Dünya dönüyor kendi kendine,
ekranlarda savaş, belgelerde yalan,
ve ben burada—
çayım soğumuş,
aklım sıcaktan buharlaşmış.
Dedem cephede donarken,
ben evde çözülüyorum.
Kürt’üm diyemeyenler çığlık atıyor,
ben sessizliğin dilinde
kendime tercümanım.
Kimseye umut satmıyorum,
çünkü umut da yalanla zehirlendi.
Ben sadece oturuyorum—
götümün üstünde,
dünyaya biraz uzak,
kendime biraz fazla yakın.
Ve belki de en dürüst hâlim bu:
hareketsiz,
sıkılmış,
ama içimde hâlâ yanmayan bir kıvılcım var.