tomson darko

Tessa vertelde me dat ze was veranderd.

• Geen foute mannen meer in haar leven.
• Geen eenzame avonden meer op het balkon met een joint in haar hand.

Ze zei dat ze aan het groeien was. Dat ze haar ware zelf aan het worden was. Vrij van verdoving. Vrij van bevestiging via anderen.

Haar stem klonk zo hoopvol en in haar ogen zag ik een glinstering van oprechtheid in haar eigen verhaal.

Ze sprak de waarheid, maar toch geloofde ik haar niet.

Omdat woorden woorden zijn. Hoe overtuigend en mooi ze ook klinken. Op het moment dat we ze uitspreken, voelen we ons goed, gemotiveerd en hoopvol.

Maar dat is niet de echte test. Dat is niet de realiteit.

Er zit iets dieps in ons verborgen.

Iets dat we als mens nooit volledig zullen begrijpen. Laat staan dat we het kunnen beheersen. Het zijn verlangens die we niet eens hardop durven uitspreken. Het zijn behoeftes waar we nooit helemaal vanaf komen.

Juist als we zwak zijn, ons gekrenkt voelen, de eenzaamheid opkomt en we uitgeput raken, doen we juist datgene wat we hadden afgezworen nooit meer te doen.

Omdat het zo vertrouwd voelt.

Nee.

Je dacht dat je veranderd was. Totdat je beseft dat je hier al eens bent geweest.

==

Denk maar eens aan hoe vaak je terugkeert naar hetzelfde punt, ook al zitten er soms jaren tussen:

• Weer een conflict op je werk.
• Weer een misverstand met iemand die dichtbij je staat.
• Weer die twijfels over je relatie.
• Weer het gevoel dat je niet goed genoeg bent.
• Weer de angst om iemand kwijt te raken die je lief is.
• Weer die impuls om alles achter je te laten en opnieuw te beginnen.
• Weer jezelf verliezen in iets of iemand om de leegte te vullen.
• Weer dezelfde beloftes aan jezelf die je uiteindelijk toch breekt.
• Weer dat ongemakkelijke gevoel dat je iets belangrijks mist in het leven.

Maar zie deze herhaling niet als een mislukking.

Nee.

Het is een verdieping van je eigen ziel.

Je komt terug bij hetzelfde punt, ja. Dezelfde twijfel, dezelfde drang, dezelfde leegte. Maar de ogen die het aanschouwen, zijn wel veranderd.

Je bent ouder geworden. Je krijgt meer levenservaring. De littekens op je ziel nemen toe. Er komt meer wijsheid in de woorden die je uitspreekt.

Je bent niet verloren. Slechts een beetje verdwaald.

==

Ik weet heel goed waarom Tessa haar donkere patronen achter zich wil laten. Ik heb ook een duidelijk vermoeden waar de pijn vandaan komt. En ik hoop ook echt dat het haar lukt. Oprecht.

Weg met de foute mannen. Weg met de drugs.

Maar ik weet ook dat ze nog heel vaak opnieuw geconfronteerd gaat worden met zichzelf. Want dat is wat het leven doet.

Er zit iets in ons dat zich blijft vastklampen aan dat wat ons pijn deed.

Er zit iets in Tessa dat elke keer opnieuw naar boven gaat komen.

De niet te stoppen drang naar bevestiging van buitenaf als je je minderwaardig voelt. Haar gevoel van machteloosheid wanneer emoties elkaar te snel opvolgen.

Ze hoeft zich niet schuldig te voelen als ze tijdens zo’n moment van zwakte toch weer haar stomme ex appt. Of dat ze in een emotionele periode toch weer in de rij bij de coffeeshop gaat staan.

Maar ik hoop ook dat ze iets anders vindt om te doen als ze zich zo voelt.

Praat niet over spirituele groei of dat je nu echt veranderd bent. Stop met die zelfbevlekking omdat je bepaald gedrag van jezelf zat bent. Nee. Vertel me gewoon wat je de volgende keer gaat proberen als je weer in een dieptepunt zit.

We groeien niet. We verdiepen ons via zelfinzicht.

Ben je bereid te accepteren dat sommige delen van jezelf nooit zullen veranderen?