tomson darko

Het eerste boek dat ik schreef heette De schilders van de Golden Gate Bridge.
(Nooit gepubliceerd.)

Deze schilders deden er vijf jaar over om de beroemde brug in San Francisco van een kleurtje en een antiroestlaag te voorzien. Om daarna opnieuw te beginnen.

Elke dag die brug schilderen. Vijf jaar lang!

Ik vond het een hele deprimerende gedachte.

Dat was het thema van mijn boek.
(Ik ben het plot vergeten.)

Het leven zit vol Golden Gate Bridge-taken.

• Weer pepernoten in september in de winkel.
• Weer het herhaalnummer intikken bij de apotheek voor mijn driemaandelijkse hooikoortstabletten.
• Weer een verjaardagscadeau kopen voor iemand die zelf ook niet weet wat hij wil.
• Weer een pakketje bij de buren ophalen.

Ik had een collega die de zin van gordijnen dichtdoen niet inzag. Na het slapen deed je ze weer open. Waar sloeg het op?

Ja. Nu ik er dieper over nadenk: waarom doen we dit?

Maar laten we wel wezen, het leven zit vol praktische herhalingen.

Het leven is de herhaling van wat we doen.

Het is juist wanneer het leven in ons zwaar wordt, dat deze taken ook zwaarder beginnen te drukken.

==

Zelfverwaarlozing begint met het bed niet meer opmaken in de ochtend. Vervolgens sla je het ontbijt over en kleed je je niet eens meer aan. Je begint appjes te negeren. Je negeert de pakketbezorger voor de deur. Uren verstrijken, maar aan het einde van de dag heb je geen idee waarmee.

De bekendste metafoor voor de herhaling van het leven is Sisyphus. De man die in de Griekse mythologie elke dag als straf een steen de berg oprolt. Om die vervolgens weer naar beneden te zien rollen.

Dat zijn wij. Elke dag weer hetzelfde doen bij een werkgever. Zonder dat het per se iets bijdraagt aan de wereld of ons innerlijk leven.

Mijn favoriete filosofische romanschrijver en favoriete Fransman, Albert Camus (1913–1960), schreef dat we Sisyphus als een gelukkig mens moeten beschouwen. Want de ware vrijheid zit niet in het steen duwen, maar in wat je er zelf van maakt.

Dat wat we doen mag dan zinloos zijn op de schaal van het universum, je kunt altijd nog een eigen wereldje creëren dat wel de moeite waard is.

Weet je wat ik denk?

Ik denk dat als het leven goed gaat, het niet eens voelt als elke dag een steen de berg oprollen.

De repeterende taken onthouden we niet eens. We doen ze gewoon. Tandenpoetsen, pannetje op het vuur, je moeder een appje sturen.
Net zoals we op werk geen vragen stellen over wiens leven nou precies beter wordt van het aantal toetsaanslagen dat jij dagelijks op je toetsenbord maakt en het aantal mailtjes dat je per dag beantwoordt.

Het is juist bij tegenslag of bij een periode van sleur dat het leven een rotsblok wordt. Juist dan vallen die repeterende dingen ons op en die beginnen zwaar aan onze ziel te trekken.

En voor je het weet worden de gedachten zeer donker.

Wat heeft het eigenlijk voor zin om mijn tuin te onderhouden, als ik over vijf jaar hier niet meer woon en dan andere mensen hier komen wonen, die al deze schoonheid eruit graven en er tegels voor in de plaats leggen?

Waarom ga ik toch zo fel in tegen mijn collega over dit project? Het gaat nergens over. Waarom doe ik dan alsof dit me raakt?

Maar, niet getreurd. Ik denk oprecht dat juist in de repeterende taken het pad naar verlichting ligt bij tegenslag.

Ja. Dat denk ik echt. En nee. Ik ben geen boeddhist.

Juist als alle zuurstof je ontnomen is, blijf goed voor jezelf zorgen.

Bij de dood, liefdesverdriet, kanker, miskraam, reorganisatie, gebroken vriendschap, najaarsdip, ruzie met je ouders. Juist dan moeten we die steen elke dag weer de berg op blijven duwen.

• Blijf op tijd opstaan.
• Blijf ontbijten.
• Houd de was bij.
• Blijf appjes beantwoorden.

Het wordt een levenslijn in de chaos van gevoelens en gebrek aan zingeving.

Het is een taak, hoe zinloos ook, die structuur geeft. We hoeven er niet te veel bij na te denken. Het sleept ons de dag door.

Juist als het leven even als een sleur aanvoelt, moet je nog meer de praktische kanten ervan blijven uitvoeren.

Juist als je geen zin hebt om het toilet schoon te maken, moet je die gele handschoenen aantrekken en bleekmiddel erin mieteren en ‘woehaa’ roepen als je de onderrand aan het borstelen bent (of ben ik de enige die dit doet?).

Juist als je geen zin hebt om te sporten, moet je die kont van je in een trainingsbroek stoppen en even laten zien wie het hardst kan zweten van allemaal.

Dat gevoel dat daarna komt, als je het dan toch gedaan hebt. Dat is het begin van het herstel. Dat je nog steeds in staat bent om fijne gevoelens te forceren. Ook al is dat gevoel maar even.

Je hebt het toch maar weer gedaan.

Liefs,

tomson