tomson darko

De melancholie vindt ons altijd als we klaar zijn met een versie van onszelf.

• Je doet een opleiding, je vindt je eerste baan, je maakt promotie, en dan kom je tot de schokkende conclusie dat dit werk je uitput en je ziel doodmaakt.
• Je wordt verliefd, je gaat samenwonen, je krijgt zes kinderen, en dan kom je tot de schokkende conclusie dat je niet met je partner oud wilt worden.
• Je werkt aan jezelf, je gaat in therapie, je leest stapels boeken, en dan kom je tot de schokkende conclusie dat sommige patronen in je leven nooit zullen verdwijnen.
• Je zegt altijd overal ‘ja’ op, je wordt onmisbaar, je bent altijd beschikbaar, en dan kom je tot de schokkende conclusie dat weinig mensen voor jou klaarstaan als het er echt toe doet.
• Je trekt de wereld over, je vinkt steden af, je verzamelt herinneringen, en dan kom je tot de schokkende conclusie dat al je “saaie” vrienden gelukkiger zijn dan jij met hun hypotheek en gezin.
• Je wordt volwassen, je neemt verantwoordelijkheid, je worstelt je los van je ouders, regelt je zaken, en dan kom je tot de schokkende conclusie dat er nog een kind in je zit dat nog steeds wacht op een goedkeurend knikje van iemand anders.

Je kunt jezelf wijsmaken dat je niet “jezelf” was in die baan of in die relatie, of in die periode, maar dan doe je jezelf, die baan en je ex-partner tekort. Het was een versie van jou die prima paste, maar nu niet meer.

En dan volgt de melancholie. Een periode van twijfel, somberheid, introspectie en verwarring.

Wat nu te doen?

Het kost tijd om een nieuwe richting op te gaan. Om in een nieuwe ‘ik’ te veranderen.

Soms nemen we drastische maatregelen, zoals ontslag nemen, de relatie verlaten of de spirituele hoek op gaan voor onze zielszorgen. Soms is een kleine aanpassing in ons huidige leven voldoende om er weer tegenaan te kunnen.

Maar het kost altijd tijd. Meer tijd dan we denken.

Melancholie is altijd een overgangsfase naar een andere ‘ik’.

Verwar het niet met depressie.

Melancholie is weliswaar somber geladen en wat naar binnen gekeerd. Maar je functioneert nog steeds uitstekend.

Het is een op-adem-komen-fase.

Belangrijk is om te blijven doen wat je altijd deed. Om je er niet tegen te verzetten. Om het niet als een probleem te zien.

Je leeft. Je voelt. Je bent aan het veranderen. Maar je weet nog niet in wat.

De antwoorden komen vanzelf.