Je schaduw (24/40)
Wil je weten hoe onzeker iemand is?
Beoordeel die persoon op wat die ervoor over heeft om perfectionistisch werk af te leveren.
Sommigen gaan daar echt ver in.
Niet normaal.
Die zetten relaties met studiegenoten of collega’s ervoor op het spel.
Als ze een hogere functie hebben, kunnen ze die zelfs gaan misbruiken om maar niet in de spiegel te hoeven kijken dat niet alles perfect is aan ze. Dat ze ook maar gewoon een gebroken mens zijn met gebreken en misverstanden en vergissingen.
Of erger. De relatie met jezelf saboteren uit naam van P.E.R.F.E.C.T.I.O.N.I.S.M.E.
Ze zeggen wel eens dat je je schaduw moet omarmen.
Waar ze mee bedoelen dat je je donkere kanten accepteert en daar helemaal oké mee bent. Alsof je dan om 12 uur precies op de lijn van de evenaar gaat staan.
Kijk mama! Geen schaduw.
Ik zeg dat dit onmogelijk is.
Weet je hoe ze Osama Bin Laden hebben gevonden? Je weet wel. Het brein achter de 9-11-aanslagen in Amerika?
Door zijn schaduw.
Letterlijk.
==
Ze hadden al een tijdje hun oog laten vallen op een oud-koerier van Osama.
Die bleef bij hoog en laag volhouden dat hij al jaren geen contact meer had met Bin Laden.
Tot ze ergens in een afgeluisterd gesprek opvingen dat hij nog steeds de koerier was. Hij is nooit met pensioen gegaan.
Ze achtervolgden hem via satellietbeelden en kwamen zo terecht bij een wel heel bijzondere woning in een toeristisch plaatsje in Pakistan.
Een villa met hele hoge muren en prikkeldraad. Zelfs het balkon had een muur.
Kon dit de plek zijn waar Osama zich verschool?
Ze hingen camera’s in de bomen en observeerden het gebouw. Ze konden zo zien dat er drie families woonden. Maar geen enkel spoor van Osama.
Maar op satellietbeelden zagen ze elke dag van boven een persoon met een witte muts rondjes lopen in de binnentuin.
En deze man had een schaduw.
Aan de hand daarvan rekenden ze uit hoe lang die was.
1 meter 95.
De lengte van Osama.
Bijna tien jaar was hij spoorloos voor de Amerikanen.
Maar zijn schaduw verraadde hem.
Maar ja, wat wou je eraan doen dan?
Niemand kan ontsnappen aan zijn schaduw.
Je schaduw is er altijd.
Er valt niets te omarmen. Alleen beter te begrijpen.
==
Je denkt dat je perfectionisme moet omarmen. Maar je perfectionisme is niet je schaduw.
Je schaduw is je onzekerheid.
Dat is de schaduw die in al je denken en handelen met je mee loopt.
Ik heb er last van.
Bij mij uit het zich vooral in het idee dat ik een ander teleurstel of tot last ben. Dus mijn perfectionisme richt zich volledig op het ontlasten van de ander en mezelf zo onzichtbaar mogelijk maken.
Dat is waarom ik nooit aangeef dat ik een paniekaanval aan het wegademen ben. Gewoon blijven glimlachen. Twee duimen omhoog. Terwijl ik vanbinnen schreeuw, zoals Edvard Munch (1863–1944) zijn schilderij De schreeuw.
Ik heb bijvoorbeeld twee linkerhanden.
Een goede vriend blijft maar ratelen over zijn gekochte huis en wat er nog moet gebeuren qua verbouwen en verhuizen.
Hij wil volgens mij mijn hulp, zonder dat hij het vraagt. Maar als ik ga helpen, ben ik vooral een last met die handen van me. Maar ik ben zijn vriend en vrienden helpen. En helpen is leuk. Maar ik wil niet een gat in de muur veroorzaken dat hij over tien jaar nog ziet. Of verfvlekken maken op het plafond die je over twintig jaar nog ziet.
Zie je waar dit heengaat?
Dit is een gedachtenspiraal die me volledig opvreet. De schaduwen worden steeds groter in mijn hoofd. De kloof steeds groter om mijn twijfels aan hem uit te spreken.
Mensen die hun schaduw zogenaamd omarmen zullen dan zeggen: Ik heb twee linkerhanden, dus sorry, ik kan je niet helpen, maar succes! Of gaan smoesjes verzinnen waarom ze niet kunnen.
Maar als je je eigen schaduw begrijpt, probeer je die te vermengen met je goede intenties.
Door te zeggen tegen de vriend: hé. Ik heb twee linkerhanden. Ik ben bang dat ik iets sloop in je huis. Maar ik wil je wel graag helpen. Kan ik iets voor je doen wat niet veel handvaardigheid vereist?
Je erkent je schaduw en probeert er op een volwassen manier mee om te gaan.
Zo gezegd, zo uitgesproken.
Weet je wat ik mocht doen in zijn huis?
Met een schuurmachine de muren bewerken en na anderhalf uur concluderen dat ik inderdaad een stoffig persoon ben.
Het stof zat in mijn wenkbrauwen. Zelfs op mijn schaamhaar.
Achteraf gezien voelde het ook een beetje als bezigheidstherapie of zo. Maar het was een leuke middag met al die mensen die in het huis aan het klussen waren.
Had ik daar nee op willen zeggen om vervolgens met een schuldgevoel thuis te zitten?
Natuurlijk niet.
==
Je schaduw is geen deugd. Dat lijkt zo. Maar er zit iets onder wat je probeert te verbergen.Het blijft via omwegen terugkomen in je dagelijkse leven.
In relaties. In werk. In patronen die je blijft herhalen.
Het wil niet beheerst worden. Het wil niet gefixt worden. Het wil niet vergeten worden. Je schaduw wil vooral gezien worden. Dat je snapt dat het invloed heeft op je denken.
liefs,
tomson