tomson darko

Helaas kun je weinig meer veranderen aan wat er gebeurd is.

Ik denk ook niet dat je veel aan de gevoelens kunt doen die zo heftig opkomen. Het overvalt je. Of je voelt het al een tijdje borrelen. En dan is het er en dan stopt het ook weer even.

Het enige waar je invloed op hebt, is hoe je ermee omgaat. Maar ja.

Hoe?

Ik kan je vertellen wat mijn depressie me opleverde. Een heel slank lichaam. Dat ging vanzelf. Elke dag wandelen om zuurstof naar die sombere gedachten te brengen. Kilometers lang. Deze wandelgewoonte heeft mijn leven nooit meer verlaten.

Weet je wat een gebroken vriendschap en alle gevoelens die daarbij horen me opleverden? Een nieuw boek. Weliswaar mijn meest donkere. Maar het vulde mijn dagen om die zware gevoelens de baas te kunnen.

Wat mijn paniekstoornis me opleverde, was een gespierder lijf. Ik ging daar overigens niet voor. Ik zocht een manier om de controle over mijn lijf terug te krijgen. Want paniekaanvallen is allesbehalve controle hebben en dat maakt niet alleen machteloos. Het is alsof je gevangen zit in een zak met vlees en bloed en botten. In de sportschool aan gewichten hangen gaf me het idee dat ik mijn lichaam weer begon te voelen en te begrijpen en er invloed op had.

Juist als verdriet of zware gevoelens of extreme gedachten je dagen overnemen, start dan een project voor jezelf.

Een project waar je volledig controle over hebt, wat moeite kost. Wat je uiteindelijk iets zichtbaars oplevert en je een trots gevoel geeft. En oh ja. Dat wat je zo vaak als nodig kunt herhalen. En waar je niet afhankelijk bent van anderen.

Want dit wordt je obsessie het komende jaar.

Verdrietige periodes na een scheiding, herstel van een burn-out, de dood of een gebroken hart duren altijd langer dan je wil.

Dit is het moment om het sporten naar een serieus niveau te brengen. Ga drie keer in de week spieren kweken in de sportschool en wees de resterende dagen van de week bezig met voeding en herstelwandelingen. Of ga trainen voor een 15 kilometer run en schrijf je alvast in voor een event in de lente.

Of stof die naaimachine af en ga elke avond weer kleren maken die je altijd al hebt willen maken en werk aan iets groots.

Of sta elke ochtend vroeg op en schrijf minimaal een gedichtje voor je bundel. Of stort je op het lezen van ‘Oorlog en vrede’ van Tolstoj (1828–1910) of wat ik deed in de maanden nadat mijn huis in de brand was gevlogen: het lezen van ‘De gebroeders Karamazov’ van Dostojevski (1821–1881).

En juist de dagen waarop alles nog kutter voelt, beloon jezelf met een extra sessie van je project.

Zodat je over een jaar kunt zeggen: mijn hart was inderdaad flink gebroken. Ik was ook echt flink naar de tyfus. Maar het heeft me wel deze sixpack opgeleverd en trek dan je shirt omhoog en laat het glinsteren in het zonlicht en trek de meest arrogante kop die je in je hebt. Wat wilden ze doen dan?

Je uitlachen? Maak indruk op anderen. Maar vooral op jezelf.

Laat je begeleiden door misschien wel de beste tekstschrijver uit het euro-dance genre. Scooter met ‘Move Your Ass’.

Met de onvergetelijke wijsheid: ‘It's nice to be important. But it’s more important to be nice’.

Ik weet dat Tinder en dansen in de club en de joint aan je lippen en je hand in de chipszak ook manieren zijn om met gevoelens om te gaan.

Maar dat levert je nog meer problemen op over een jaar.

Ga voor ijver en discipline. Iets waar je trots op kunt zijn.

Is dat ook een vorm van verdoven? O, zeker. Maar ook:

Verdoven is niet het antwoord. Maar het helpt waarschijnlijk wel.

Om met schrijver Adriaan van Dis (1946) af te sluiten uit een Volkskrant-interview.

‘Ik geloof in een citadel van ijver en discipline. Dat harde werken is heel noodzakelijk voor mij. Dat heb ik mijn leven lang gedaan, ook als ik somber was. Ja, dat is een absolute vlucht. Maar ik geloof ook in de vlucht.’

Geloof in de vlucht.

Maar dan wel de vlucht die je echt een gevoel van eigenwaarde oplevert.

liefs,

tomson
19 januari 2026
Versie 1