tomson darko

Je vindt iemand heel leuk en je merkt aan alles dat er chemie is.

Maar als je een stap dichterbij zet om deze magie concreet te maken, rent die ander hard weg.

Als je dit intikt in je browser, is er maar één verklaring mogelijk.

De ander heeft een hechtingsstoornis.

Of er is een ingewikkeld zielsverbond aan de hand waar je nu in de ‘runner-chaser’-fase zit.

Of, heel misschien, vindt de ander je gewoon niet zo leuk.

‘Hunnie. That man isn’t busy. He's just not that into you!’

Weet je wat het is?

We leven in een tijd waarin bijna al ons gedrag direct gepsychologiseerd of gespiritualiseerd wordt. We geven de ander meteen een label of een diepere universele betekenis, zodat we de afwijzing niet bij onszelf hoeven te zoeken.

Terwijl we volledig voorbijgaan aan het feit dat liefde gewoon iets heel complex is. Het brengt het mooiste en het slechtste in ons allen naar boven.

Is die stap achteruit van iemand niet gewoon een instinctieve reactie?

Vluchten voor intimiteit hoeft geen stoornis te zijn. Het kan net zo goed een natuurlijke manier van zelfbescherming zijn.

Zelfbescherming tegen de last van de verwachtingen van liefde.

==

Er is een theorie dat sinds de kerk zich heeft teruggetrokken in onze samenleving, we de liefde op het hoogste podium hebben gezet.

Dat is waar we voor leven, waar we zingeving vinden en waar we goddelijkheid ervaren.

Relatie-expert Esther Perel (1958) constateert nuchter dat we al onze verwachtingen in het leven projecteren op één persoon. Je geliefde moet je beste vriend zijn, een goede ouder, leuk omgaan met je vrienden, een romanticus zijn, een seksbeest, een gevoelige prater, een sterke beschermer.

En oh ja, het moet altijd leuk zijn.

Come on! Dat is het recept voor teleurstellingen. Niemand voldoet hieraan. Ook jij niet.

En dan hebben we het nog niet eens over de manische kant van liefde.
(ik gooi er toch maar even een psychologische term in de strijd).

De kracht is verwoestend.

• Je kunt jezelf compleet verliezen in iemand anders.
• Je kunt een leven opbouwen met iemand en alles opeens vernietigen omdat je je hart aan iemand anders verliest.
• Je kunt het contact met jezelf totaal kwijtraken om de relatie te redden.
• Je kunt gek worden van verlangen naar die ene bevestiging.

En dan is er nog dat ongemakkelijke moment, wanneer je in de ogen van de ander ziet hoeveel die van je houdt. Hoe die zich volledig aan jou overgeeft en je begrijpt niet eens zo goed waarom.

Iemands hart krijgen, dat is echt een zware verantwoordelijkheid.

Het lijkt me niet meer dan normaal dat sommige mensen daar zenuwachtig van worden. Van die verwachtingen, van de manie, van de verantwoordelijkheid.

Dat ze liever even iets meer afstand nemen om zichzelf te behouden.

Zoals in de Griekse mythe van Apollo en Daphne.

==

Thomas Moore (1940), een van mijn favoriete spirituele denkers, ziet in de Griekse mythes altijd onze meest menselijke tekortkomingen terug. Een bevestiging dat we niet raar zijn, maar dat onze ziel zich niet zo snel laat vangen.
(pun intended)

Daphne is een vrouw die zich niets aantrekt van de maatschappij. Ze leeft het liefst alleen, midden in de natuur. Omringd met dieren en bloemen en muggen.

Maar dan ziet Apollo met zijn harp haar. Hij wordt verblind door verlangen en wil maar één ding: haar bezitten. Voor Daphne is dat echt het laatste wat ze wil.

Ze heeft helemaal geen zin in zijn aandacht. Dus ze vlucht. Apollo voelt zich daardoor nog meer aangemoedigd om haar te veroveren en gaat erachteraan.

Daphne wordt helemaal koekewous van Apollo. Ze komt maar niet van hem af. Dus besluit ze om te smeken naar een god om haar te helpen.

En die god ziet maar één logische oplossing mogelijk: haar in een boom veranderen.

Een laurier.

En daar staat Apollo dan. Een boom te omarmen (en te berijden, stel ik me zo voor, de smeerlap).

Volgens Moore staat dit verhaal symbool voor de menselijke behoefte om zich terug te trekken, als een statige boom die standhoudt.

Niet iedereen wil zich overgeven aan de liefde of zin vinden in een relatie. Sommige mensen willen gewoon een vast, onbeweeglijk bestaan met zichzelf hebben.

Dat is niet raar.

Het verhaal eindigt best wel tragisch. Als een paradox van verlangen en onbereikbaarheid.

Apollo krijgt niet wat hij wil. En Daphne offert haar vrijheid op om haar autonomie te behouden.

Maar er is ook hoop. Want Daphne geeft haar blaadjes aan Apollo, wat hij aangrijpt om haar voor altijd te eren.

De laurierbladeren worden een symbool van overwinning, eer en prestatie. Tot op de dag van vandaag is het een symbool van respect bij het uitreiken van prijzen en prestaties.

Het is een eerbetoon aan iets dat je nooit volledig kunt bezitten.

Zoals roem.

Of je geliefde.