Voor wie leef je eigenlijk? De wijsheid van Walter White (30/40)
In het laatste seizoen van de misdaadserie Breaking Bad (2008) ziet Walter White eindelijk in voor wie hij het allemaal deed in het leven.
- Niet voor zijn familie
- Niet voor de (terugkerende) kanker in zijn lijf
- Niet voor zijn zoon, die een lichamelijke beperking heeft
- Niet voor zijn vriend Jesse
- Niet als wraak op zijn vroegere beste vriend en zijn ex-geliefde, die een succesvol bedrijf begonnen met zijn ideeën
Nee.
Hij startte een drugsrijk voor zichzelf.
Gewoon voor zichzelf.
Hij was alleen te egoïstisch om dat in te zien.
Hij praatte seizoenen lang al zijn slechte daden goed. Inclusief moord, vernieling en het overspoelen van de straten met zijn zelfgemaakte drugs. Dat hij het voor anderen deed.
Wie kan er nou tegen wat ambitie zijn om je familie zonder zorgen achter te laten als je sterft aan kanker?
Binge-watch een middag een Amerikaans real life-spelprogramma en je wordt overspoeld met mensen die meedoen om hun familie trots te maken en hopelijk met veel geld terugkomen om aardig gevonden te worden.
Niemand die zegt: ‘Ik sta hier, omdat ik denk dat mijn leven minder waardeloos voelt als mensen me op straat herkennen van tv.’
Ik vraag me ook altijd af voor wie mensen in januari naar de sportschool gaan. De maanden ervoor heb ik ze niet gezien. En na februari ga ik ze ook niet meer zien.
Dus voor wie doen ze het?
Die ‘nieuw jaar, nieuwe ik’-motivatie-wind-in-de-rug is voor niemand voldoende om een nieuwe routine in te bouwen. Het moet uiteindelijk toch volledig uit jezelf komen en dat is blijkbaar niet aan de hand.
Volgens komiek en zelfhulpgoeroe Jimmy Carr (1972) is dit probleem simpel te tackelen.
Vraag niet ‘wat iemand doet in het leven’, maar ‘waarom je doet wat je doet?’
Wat?
Nee. Waarom.
Als de wat en de waarom niet hetzelfde zijn, is het wachten op een existentiële crisis omdat je het allemaal niet meer weet.
Ik wil daar graag de vraag aan toevoegen voor WIE je het doet.
Wie zegt dat je buikje er niet mag zijn? De samenleving? Die ene op wie je indruk wil maken? De stem van je moeder uit je jeugd?
Of ligt het probleem dieper?
Waarom blijf je maar ongezond eten in huis halen? Waarom blijf je maar snaaien?
Welke leegte probeer je te vullen?
Of is het gewoon simpeler?
Je vindt het lekker en je hebt geen zelfdiscipline?
Ik oordeel niet.
Maar je denkt van wel. Dat ik oordeel.
Waarom denk je dat?
Doe ik je aan je vader denken?
Zo’n zelfcrisis is niet erg.
Er zullen er nog vele in je leven volgen. De melancholie gaat je nog regelmatig opzoeken.
Om jezelf weer in het gareel te brengen. Om uit te vogelen wat je volgende stap in het leven wordt. En die stap willen we graag begrijpen. Daarom is de ‘waarom’-vraag zo belangrijk.
Zodat je op een dag kan concluderen wat Walter White concludeerde in het laatste seizoen:
‘I did it for me. I was good at it. And I was really… I was alive.’
Liefs,
tomson darko