De man die de tijd vergat

U bent op mijn weblog terechtgekomen omdat u een gat wil graven en niet weet hoe dat moet. Ik ken dat, zo wou ik ook een gat graven en wist het niet. Online kon ik geen informatie vinden, tips over gereedschap, tijdslimieten, diepte, kwaliteit, motivatie en deugdzaamheid. Dagen werden weken maar niemand zei, liet me lezen, deed voor hoe ik gaten moet graven, niet waar noch wanneer. Uiteindelijk heb ik het allemaal zelf moeten doen. U beste lezer van Van Voorbijgaande Aards klus stukje wil ik deze ellende besparen. Het tijdverlies, de vertwijfeling, dat voortdurende onzekere gevoel oog in oog met de grond of iets anders dicht en vast zonder.

Ik wil u alleen overal mee helpen, daarom doe ik dit allemaal voor u en u behoefte aan grote en kleine gaten voor in de solide ontoegeeflijke aarde of een wand. Prijs mij maar, maar niet te hoog of duur, gewoon af.

Gaten, een gat, wat is het? Neen, wat is het niet? Dat is de correcte vraag. Het is wat u weg haalt of voor u is verwijderd, in ons geval willen we dit zelf doen. Alles is nog daar. Het ligt daar niet te vermurven. Niet vanzins te wijken voor u zin aan een plek waar dat niet meer is.

U wil ook een gat. Mijn eerste advies voor u. Zoek een plek voor dat gat, niet elke plek is klaar om gat te worden. Het is aan u en u paar ogen, gezonde verstand om te bepalen wat de beste plek is voor het eerste daarom meestal het beste gat ooit. Het gevolg van dit eerste advies is dat ik u moet wijzen op voor gaten vriendelijke omstandigheden, iedere plek is niet voor niks geschikt. Is het gat voor een ander dan is het handig om het daar te graven waar deze is en er gerede kans dat hij of zij er daadwerkelijk in gaat. Doet u dat niet vallen er 100% zeker een aantal wild vreemden in, misschien als het te dicht bij u zelf is iemand die u kent zoals u zelve.

Is het gat precies daar voor dan is dit juist een goed plan. Kortom waar. Waar!
Dit is erg moeilijk, hier had ik het meeste moeite mee. Ik heb daarom na lang wikken en wegen besloten om gebruik te maken van mijn intuïtie. Deze was wat roestig omdat ik er zo weinig mee deed en sinds het gat is niks mee doe, leven zonder is ook best te doen. Het ligt daarom weer op zolder bij de vergeten hobbies en onleesbare tekens voor aan de wand. Echter voor een echt goed gat is deze materie onontbeerlijk.

Ik inhaleerde het spul der intuïtie ging staan en keek toe met exact afgestelde ogen turen naar alles en op zich kan in alles wat er is een gat. Nu zag ik echter in dat ik maar één of twee gaten wou en wel in de tuin en een andere in de muur van buiten voor een deur naar binnen. Ik leefde al een poos rondom mijn huis maar kon er niet in en dat zat me dwars zo zag ik nu, een tuin is voor gaten maken sowieso de perfecte locatie.

Nu had ik twee plekken en dan komt dus het volgende probleem hoe maak je opzettelijk niks van iets. Welke middelen heb je daar voor nodig, hoe lang moet je met dat spul werken voor het andere spul afwezig is. Ik had er wel wat over gelezen in de Wetenschap International maar deze gegevens kon ik niet gebruiken op het aan mij gegevene, beide dingen bespraken andere leegtes op een andere manier en in een andere tijd gemaakt. De wetenschap International schoot alweer te kort.

Ik stond met mijn handen in het haar voor het potdichte. Dit moest ik ook al alleen doen, geen hulp van niks, niemand, tijdschriften, kranten archief, de bibliotheek noch het instituut voor gaten op de wereld, zelfs de markt kon me niet helpen, bleek dat ze daar maar een gat hebben en deze telkens weer opnieuw gebruiken. Ik liep naar de plekken waar de gaten moesten ontstaan en riep “Hoe?” De kern van ieder probleem.

Ik ging bidden, hulp vragen bij elke bekend opperwezen mij bekend, op de bij deze goden verplichte manieren maar het bleef stil, geen info. van boven was beschikbaar, of de goden waren samen op weg naar een symposium voor onzichtbare zeer dwingende bewindvoerders over methodieken en op volgelingen toepasbare technieken betreffende overheersing. Niet te porren voor twee gaten meer, ze maken ze liever zelf en in één keer duizendvoudig. Ik stond tegenover de materie, lijnrecht er tegenover, zij vast van plan zo te blijven versus ik vast van plan daar iets tegen te doen.

Ik douwde mijn vinger tegen de buitenmuur, de vinger boog, de muur week niet, De aarde was een stuk minder standvastig en daarom besloot ik daar te beginnen aan gat 1. De aarde wist van wijken, ik had alleen verwacht dat het ook echt zou verdwijnen maar eenmaal een gaatje werd de rest een hoopje. Een stapel op de rest van de stapel. Dat kon wel eens lastig worden. Een gat wordt een hoop. Vandaar dat die goden juist daar zoveel woorden aan vuil maken. Ze halen weg en dit komt op die plek. Dit was niet mijn bedoeling maar het is en blijft een vast gegeven waarmee ik rekening moet houden en u dus ook, het gat en de hoop waren rechtevenredig maar het gat moest er wel komen, ik had het zelf bedacht, net als u.

Dus ik gedoogde de hoop, daar vond ik later wel een plek voor. Ik wist toen nog niet hoe diep dat gat ging worden, hoe lang ik ging graven, eerst alleen met de blote hand later vond ik diverse instrumenten uit waarmee ik vlotter kon graven, deze instrumentjes kunt u na afloop van dit stukje kopen bij de merchandise afdeling van writeas, het zijn spatels, lepels en scheppers gemaakt van restmateriaal. Het gat werd uiteindelijk drie keer zo groot als mijn tuin, de hoop dus ook. U kunt de restanten ervan ook al aanvragen bij dezelfde store. Het is vooral handig voor het vullen van gaten.

De helft van de hoop heb ik uiteindelijk gebruikt voor het maken van een dijk om mijn vers geschepte grote gat, een afzetting tegen ongewenste blikken op mijn creatie. Een wal tegen de vijandelijke wereld uit op verovering van mijn diepe gat, of hen die het willen vullen met hun resthoop.

Dat was dan dat. De muur was nog altijd dicht, mijn huis kon ik nog niet in. Dat zag ik zo. Ik ging op zoek naar mijn opgedolven restmateriaal, uit de hoop gevist. Door alles wat ik had uit te proberen op de wand ontdekte ik twee bruikbare stukjes waarmee ik andere stukjes uit de muur kon breken en er door de voortdurende herhaling een kruipgat ontstond en dus ook een hoop rommel. Na weken hannesen werd de opening zo groot dat ik er recht op door kon lopen. Ik was intens tevreden over het bereikte niks. Het enorme gat en de doorgang van binnen naar buiten en vieze versje. Meer dan dit kon ik niet behalen binnen de mij beschikbare periode, alles wat ik nodig had lag voor me, iedere dag zag ik in mijn afgrond, stond ik in de ruwe onafgewerkte opening tussen buiten en binnen te turen over die leegte en naar de dijk die het beschermd. Ik stak dan mijn duim op naar de goden nog altijd elders verkerend en zei 'zo nu ben ik één van jullie'. Zouden ze komen met uitnodigingen voor hun vele uitjes, aanbiedingen en redevoeringen en dan houdt mijn dijk ze hopelijk tegen. Mijn gat is door hun afwezigheid tijdens de creatie goddeloos, het is eentje waar ik niet over wil heersen, die ik niet wil controleren maar gewoon vanuit mijn positie wil zien hoe het zichzelf zonder hulp weer met nieuwe materie vult.

Ik help u alleen door er op te wijzen dat het mogelijk is om een gat te maken, enkel door te willen en met het stellen van vragen en deze zelf te beantwoorden. Eventueel met een beetje bijstand waarmee u het nodige gereedschap bij de writeas store kunt aanschaffen of een stukje van mijn hoop om ongewilde gaten te dichten, meer kan ik namelijk niet voor u doen.

Met vriendelijke groet
...