Schermziekte

“Meneer Voorbijgaande Aard u lijdt aan schermziekte” dat zei de arts tegen mij, amechtig hangend in onzekerheid aan de dunne scheidslijn. Voor ze deze diagnose konden stellen hadden ze een data onderzoek nodig van maar liefst zes weken, vijf dagen, drie uur, twee minuten en dertig seconden zei een zeer net sprekende robotstem aan de ene, verre kant van de telefoon. Schermziekte kende ik niet maar ik was heel ontdaan toen ik het te horen kreeg. Ik moest meteen janken, hoelang heb ik nog vroeg ik als eerste, het moest namelijk wel terminal zijn. De arts zei dat ik nog niet in levensgevaar verkeerde tenminste niet meteen, daar was wel wat meer voor nodig dan dit, en omdat ik er zo vroeg bij was kon ik dat vroegtijdig uitloggen eenvoudig voorkomen door toepassing van zeer hardnekkige uitstel want ik verkeerde nog maar in de eerste fase van dit plots opgekomen kwalijke, zeer ongezonde nieuwe euvel.

Ik vroeg dan maar een andere wel bekende vraag voor artsen, welke pillen moest ik waar in pluggen zodat ik hiermee beperkt levend verder kon leven met van al wat is en kan zijn een stuk minder natuurlijk. De man sprak over vijfmaal daags een USB stick en drie keer per week een aangelijnde upgrade van dokter Mirco Google verder moest ik vaker dagen zonder scherm leven om de voortslepende afhankelijksproblematiek danig te verminderen. Die uitspraak deed pas echt pijn, er zijn zoveel dingen die ik moet volgen, de koersen, het veldrijden, de aandelen, de geweldige films op net flix, sky home video en prime video, echt ongelooflijk goed, daar een dag zonder zitten is als een dag niet ademen. Vreselijk moeilijk. De arts begreep dit allemaal heel goed, hij had er vaak mee te maken gehad, ook persoonlijk, nog altijd moest hij het volgen van zijn eigen aandelen en bijbehorende koersen overlaten aan bevriende bankiers. Het was echter een noodzakelijke ingreep om stukken langer gelukkiger te leven. Ik moest het maar zien als een oplossing voor een probleem en niet als een ziekte ook al noemde hij het dus zelf wel zo. Hij had net zo goed kunnen zeggen dat ik leed aan het zelf probleem oplossend vermogen door mijn geheel eigen persoonlijke werkomgeving, het persoonsgebonden lijf.

Ik kon dit niet rijmen met het missen van schermtijd, een intens verlangen daaraan vulde hele dagen, vooral de lange, bij het opstaan dacht ik aan alles wat ik later zou gaan beleven al zittende turend naar het leven van anderen op geruime afstand van mijn werkelijkheid, mensen laverend door een grote variatie aan bedenkelijke landschappen, teksten van anderen declamerend alsof ze het zelf zo wouden zeggen, rond banjeren met schietwapens, in het kader van een of 't andere boodschap mensen zogenaamd vermoorden voor een vrij vaag goed bedoeld doel, de boodschap van de predikant regisseur overhevelen van grote grauwe grijze hersenmassa in iets minder grijze massa, ik hier zij heel ergens anders, driftig bezig met overleggen en sponsor gelden optrommelen via een tam tam voor een nieuw vers komend film met serie potentieel project, iets over verraderlijke lege machten die een heel land meeslepen naar een hel van ongekende proportie en een stel helden met enorm geweldige krachten, ogenschijnlijk heel normale acteurs maar dan opeens zetten ze zichzelf om in meneer en mevrouw blockbuster, die met raket aangedreven anus, vuurspuwende oren en ongekend harde scheldwoorden de aarde redden van een andere serie van oorzaken en gevolgen, en dan later na de basis film volgt cultuurlijk een hele serie waarin Blok en Buster vrienden maken, verliezen in de bikkelharde strijd tegen de oerlelijke maar uiterst pientere vijand, gemaakt uit een combinatie van natuur en ai (marimba) door een zootje waanzinnige wetenschappers, biologen en micro computer biologen of zo en ik dat dan moeten missen omdat ik lijd aan schermziekte dat zou te erg zijn, erger dan dood gaan denk ik. Daar hoor ik namelijk nooit goede verhalen over van die arme mensen die daar eenmaal over lijden. Als er een god en hemel is of duivel met hel dan beschikken die vast en zeker over alles bedwingende zwijgcontracten.

De dokter zei dat ik misschien moest overwegen om ergens anders naar te turen. Hij noemde geen voorbeelden daarom vroeg ik, de vers bakken patiënt inmiddels in onzekerheid verkerend, door, over en weer door. Waar dan naar? Wie, wanneer, met welke ogen en hoe laat? Ik bedoel die schermen zijn er toch voor, ze zijn speciaal gemaakt voor langdurig turen, de programmatuur er op aangepast, leuk gemaakt voor dat ene doel, kijken en soms een beetje luisteren, mijn hersenen vinden dat enorm leuk, mijn ogen hebben geen enkele moeite met kijken naar ingebeelde verhalen, ook al zijn ze in principe niet van mij afkomstig toch maak ik ze mij meteen eigen. Geef me alsjeblieft werkzame, schermziekte genezende tips geneesheer! De dokter zei dat ik naar bladzijden kon kijken. Ja, nou, alsof die zo vreedzaam en goed zijn, daar zitten dezelfde predikanten aan het taal spinnewiel, makers en herhalers van dezelfde soort verhalen, waarin mensen die doen alsof met elkaar praten alsof ze echt zijn daar zijn en doen alsof ze ergens zijn waar ze nooit waren, zullen zijn, alsof ze zo willen wezen, ze zijn er misschien ooit geweest maar nooit niet op die ene dag en dat ene moment en al helemaal niet dachten ze wat ze volgens de auteur van het vehikel moesten denken en meestal ook niet deden zoals wel wordt beschreven, fake!!! riep ik, dit is van het zwart en de pot met de ketel gerukt, trouwens aan iedere episode op een scherm gaat zo'n boekwerk vooraf. Dit is meer van hetzelfde maar misschien nog wel ernstiger. Het lijkt op wel zeer gerichte marketing, direct contact met de hersencellen van mij, een onschuldig heerschap, oog in oog met een hoop donkere lettergrepen in conclaaf met klemtonen figurerend op een bleke achtergrond, ik in onmacht gezeteld op een zetel voor zitten lijden aan het einde maken der tijden gemaakt, mijn tijd aan het verdoen en dat nog wel op advies van u een heerschap die ik zeer hoog acht, enorm, een ongelooflijk geweldig en zeer kunstig en kundig mediageniek persoon. Kom bedenk iets beters ter verbetering, verheffing van mijn volkse en slaafse kijk aard, u zit toch ook niet dag in dag uit te turen naar schermen en blaadjes niet wiegend in de wind, waar kijkt u zo al naar als u ogen voorwaarts zijn gericht?

De arts zei dat ik misschien wegkijken moest overwegen dat als er iets was dat heel erg dringend aanwezig is, zo goed als zeurt om aandacht, gewoon door daar te zijn met een optie voor aanzetten dat ik dan kijk naar een plek op de muur, plafond of de vloer, en daar dan niks van noch over denk. Dat is onmogelijk dokter, dat kan ik niet, ik ben geen god, ik ben een eenvoudig heerschap maar dan met terminale schermziekte, ik moet ergens heen kijken waar anderen iets doen, bewegen van a naar b, springen, draaien, praten, geluid maken, iets laten waaien in de wind, met een pijl gooien op een klein rond rood oogje schijnbaar residerend in de ogen van een stier, al heeft niemand die stier ooit gezien, en dan een ander aan de zijkant van het spektakel, opgetogen in een zwart pak heel overdreven roepen one hunderd and eighty !!! of een man in een hele dure auto die dan zo snel mogelijk rondjes rijdt op een afgebakend parkoers met een aantal vijanden die hij moet verslaan door sneller over rechte stukken en door bochten te gaan, en dan daar tot hij over dat vooraf bepaalde finishpunt heen gaat met het jammerlijke volk achter hem of erger als die ene rijder mijn voorkeur heeft omdat hij of zij dezelfde taal spreekt en dingen zegt als “het is..” dat ik dan in mineur ben omdat die ene die in een andere auto rijdt en in een andere taal over dezelfde dingen praat voor mijn favoriet eindigt.. daar moet een echt deugdelijk mens naar kijken en het later over hebben tijdens een nabespreking, er iets aan vinden of juist niet, of niet dan.
De dokter klonk bij het aandragen van andere opties steeds minder zeker, absoluut niet vol overtuiging van het eigen gelijk, je kon hem al sprekende horen piekeren over eigen gedrag en dat van zijn soortgenoten. Waar kun je zoal naar kijken op een dag, dus alles behalve naar een scherm maar wat is een scherm anders dan een façade, een spiegelbeeld van de geest waarin het leven zich lijkt af te spelen maar waarin eigenlijk niets gebeurt. Dat je als mens je hele leven waarschijnlijk alleen nog maar bij jezelf naar binnen kijkt, je eigen immobiliteit dan voorziet van een aangeleerde geluidsband, een script vol spanning, avontuur en ogenschijnlijke diepgang maar er gebeurt daadwerkelijk niks, helemaal niks, en toch en toch.

De arts wees me er op dat er mensen zaten te wachten op zijn woorden, dat ook zij moesten horen wat er niet aan het lijf en en of geest deugde, op welke wijze ze ongezond waren of juist verkeerden in blakende gezondheid, ze eigenlijk hadden moeten dartelen in de weide in plaats van zitten sippen in zijn preekkamer, mensen vol verlangen en energie in de zenuwen verkerend over een kluwen wrikkende cellen, een wel of niet spoedig naderend einde, een pijntje, een lichte irritatie of meer, helse pijnen! Dus...

En ik dan? U belt mij op na zes weken waarop ik in de zenuwen zat over mijn eigen naderend einde, ik heb me dingen voorgesteld, onvoorstelbare zaken, ik ben al meermaals begraven en weder opgestaan omdat ik er niet hard genoeg in geloofde, het verhaal niet voldeed, ik wil een fatsoenlijke kwaal met een degelijke oplossing, desnoods lange, zware kuren en diverse vormen van therapie, gymnastiek en zware oefeningen waarin ik weer leer denken en of praten misschien die beide wel een keer tegelijkertijd, iets met een doel waar ik naar toe kan werken zodat ik mijn over over over klein kinderen kan zien opgroeien en horen hoe goed ze tv kijken en computer taal leren beheren, het rij bewijs halen of beter het vaar bewijs, dat lijkt me in de toekomende tijd een stuk handiger. Iets waaraan gezonde mensen lijden in plaats van zo'n nieuwerwetse kwaal net gekomen uit de koker van de afdeling medicijnman fictie. Dit is helemaal niks, ik voel me volkomen verloren zeker in dit bedrijvig heden waarin geen mens meer zonder een verbeeldend scherm kan optreden. Heeft u niet iets in de aanbieding waarvoor ik pijnstillers kan slikken en dan tegen beter weten in van de beter wetenschap beter worden dan ik ooit was?

Piep tjielp tjielp piep tjielp piep

U luistert nu naar Bennie, de AI assistent van dokter Kolder, Uw geliefde huisarts heeft eigenhandig de verbinding met u verbroken, hij heeft het zo drug, drug, drug. U kunt echter wel via het economisch efficiënte telefoon menu iedere maand de aan u voorgeschreven zo goed als verplichte medicijnen bestellen om u schermziekte te bestrijden. Wij hebben alle informatie daarover alvast doorgespeeld naar alle daarin belanghebbende derden, vierden en vijfden, partijen die economisch belang hebben bij u in samenwerking met u vele kwalen, de vele bij werkenden van de geneesmiddelen u tijdens het leven voorbeschreven, met onze kennis van zaken hebben we onder andere de volgende partijen ingelicht, publieke en commerciële omroepen, de schrijvende pers, de orerende pers, alle mogelijke internet diensten, data leverancier(s), de leveranciers van de gebrandmerkte schermmiddelen zodat ook zij weten waar op ze moeten letten als u toch erg lang naar het u door eigen toedoen ziekmakende apparaat kijkt, de overheid om u als een simpel statistisch gegeven toe te voegen in hun data bestand over het aantal schermziekte lijders, tevens hebben wij contact opgenomen met een aantal therapeutisch directe belanghebbenden dit aangaande de te volgen therapie om u kwaal in goede beperkte banen en aan goede koper lijnen of glazen vezels te leiden speciaal voor bijzondere mensen zoals u die lijden aan deze ernstige ongeneeslijke terminal kwaal. Wij hopen dat u dit niet bezwaarlijk vindt indien wel, jammer dan. Wij zullen u voortgang blijven monitoren. Dank u voor u bereidwilligheid om door ons gediagnosticeerd te worden, wij wensen u een zo goed als gelukkig mogelijk nieuwjaar en veel progressie bij u [online] therapie.